پنجشنبه 7 مهر 1384

                               منازعت چهارکس جهت انگور
 
  چار کس را داد مردی  یک  درم                   آن  یکی گفت این به انگوری  دهم
  آن یکی دیگر عرب بود گفت: لا                    من عنب خواهم نه انگور، ای دغا
  آن یکی ترکی بدو گفت ای  گزم                 من  نمی خواهم عنب ، خواهم ازم
  آن یکی رومی بگفت این قیل را                   ترک  کن ،  خواهیم  استافیل  را
  در  تنازع   آن  نفر جنگی  شدند                  که   ز  سر  نام  ها  غافل  بدند
  مشت بر هم  می زدند  از ابلهی                  پر بدند از جهل ،  وز دانش تهی
  صاحب سری عزیزی  صد زبان                      گر  بدی  آنجا  بدادی  صلحشان
  پس بگفتی او که من زین یک درم                  آرزوی  جمله تان  را  می دهم
  چونکه  بسپارید دل را  بی  دغل                   این درمتان می کند چندین عمل
  یک درمتان می شود چار، المراد                 چار دشمن می شود یک، ز اتحاد
  گفت هر یکتان دهد جنگ و فراق                   گفت  من  آرد  شما  را  اتفاق
              
                                            (مثنوی معنوی)

  1.عنب : به کسر عین و فتح نون : انگور
  2.دغا : حیله گر، نا درست
  3.گزم : به ترکی یعنی چشمم ( نور چشمم )
  4.ازم : انگور ( ترکی )
  5.استافیل : انگور ( یونانی )
  6.گفت : گفتار

                                          « میثم نظریانی »

نوشته شده توسط میثم نظریانی در  پنجشنبه 7 مهر 1384  و ساعت 11:09 ق.ظ

ویرایش شده در پنجشنبه 7 مهر 1384  و ساعت 11:09 ق.ظ

پنجشنبه 7 مهر 1384

چو جوهر بر دم شمشیر او دادم دل خود را
به یمن تیغ او آخر گشودم مشکل خود را

نوشته شده توسط ش.سایه در  پنجشنبه 7 مهر 1384  و ساعت 02:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 14 اسفند 1385  و ساعت 09:03 ق.ظ

پنجشنبه 7 مهر 1384

ها ! مژده که جانانه خرامید به صحرا 
                                                          با شیشه و پیمانه خرامید به صحرا

نوشته شده توسط ش.سایه در  پنجشنبه 7 مهر 1384  و ساعت 02:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 14 اسفند 1385  و ساعت 09:03 ق.ظ

پنجشنبه 7 مهر 1384

الهی آب و رنگ شعله ده مشت پر ما را !
    نمکزار تبسم کن لب زخم دل ما را

نوشته شده توسط ش.سایه در  پنجشنبه 7 مهر 1384  و ساعت 02:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 14 اسفند 1385  و ساعت 09:03 ق.ظ

پنجشنبه 7 مهر 1384

 
شاعری مهمل گوی پیش جامی گفت : چون بر خانه کعبه رسیدم ،دیوان شعر خود را از برای تیمن و تبرک بر حجر الاسود مالیدم، جامی گفت: اگر آن را در آب زمزم می مالیدی بهتر بود .

               «منبع: گلشن الطایف»

نوشته شده توسط ش.سایه در  پنجشنبه 7 مهر 1384  و ساعت 02:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 14 اسفند 1385  و ساعت 09:03 ق.ظ

پنجشنبه 7 مهر 1384

معروف است که سر شیخ سعدی بی مو و طاس بود.روزی یکی از علما سرگرم مباحثه و مناظره بود.عالم مزبور که مغلوب شده و بدون برهان و دلیل مانده بود و در برابر تیغ زبان سعدی در مانده بود به پرخاش پرداخت که : من به قدر موی سر تو درس خوانده ام.سعدی فورا کلاه سر را بر گرفته ، به حضار گفت: سر مرا بنگرید تا پایه فضیلت آقا بر شما معلوم گردد.

                     «منبع : گلشن الطایف»

نوشته شده توسط ش.سایه در  پنجشنبه 7 مهر 1384  و ساعت 02:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 14 اسفند 1385  و ساعت 09:03 ق.ظ

چهارشنبه 6 مهر 1384

روزی حکیم انوری در بازار بلخ می گذشت . هنگامه ای دید .پیش رفت و سری در میان کرد.مردی را دید که ایستاده و قصاید انوری می خواند و مردم او را تحسین می کردند.انوری پیش رفت و گفت : ای مرد !این اشعار کیست که می خوانی؟ گفت : اشعار انوری ، گفت : تو انوری را می شناسی؟ گفت : چه می گویی؟ انوری منم .انوری بخندید و گفت : شعر دزد شنیده بودم اما شاعر دزد ندیده بودم.

                                    « منبع: کشکول نشاط »

نوشته شده توسط ش.سایه در  چهارشنبه 6 مهر 1384  و ساعت 10:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 14 اسفند 1385  و ساعت 09:03 ق.ظ

چهارشنبه 6 مهر 1384

نبینی روی دل تا روی دل با این و آن بینی

                                               نیابی خویش را تا خویشتن را در میان بینی

سر مویی طمع تا در متاع این و آن داری

                                               مراد خویش را دایم به دست این و آن بینی

 مکدر می نماید صورت از آیینه رنگین

                                               دل خود صاف کن تا صافی اهل جهان بینی

                                « ملا مؤمن تبریزی»

نوشته شده توسط ش.سایه در  چهارشنبه 6 مهر 1384  و ساعت 10:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 14 اسفند 1385  و ساعت 09:03 ق.ظ

شنبه 26 شهریور 1384

                            از شکوه کوه می پرسم...

ای کوه ،دیو خسته ی خواب آگین

ای کوه ،جاودانی سرسنگین

تا کی پر از خروشی و خاموشی !؟

                                      ۞ ۞ ۞      

ای کوه - از شکوه غرور انبار

ای کوه - از سکوت گران سرشار

تندیس سرگذشت «گذشتن »ها

تندیس جاودانی «بودن »ها

تا کی گیاه حرف نمی روید !؟

بر صخره های سربی لبهایت

تا کی نگاه خسته ی انسان ،باز :

در تو به جستجوی بهشت راز

گم می شود درون شب ابهام

تا کی گمان تشنه ی انسان باز :

جوینده رهرو است و نمی جوید !؟

                                    ۞ ۞ ۞  

ای کوه ،دیو خسته ی خواب آگین

ای کوه ،جاودانی سرسنگین

تا کی پر از خروشی و خاموشی !؟

ای کوه ،از سکوت تو می پرسم :

اینک حدیث عالم و آدم را

در عمق چشم های تو می جویم :

آن روز های روشن شادی را

آن روز های تیره ی ماتم را .

از خلوت درون تو می خواهم :

افسانه ی نبودن و بودن را

راز بزرگ ماندن و رفتن را

ای کوه ، از درنگ تو می پرسم

از کی ،کجا ،چگونه به راه افتاد !؟

بیهوده پوی-قافله ی هستی

ای کوه بر فراز جهان کی ساخت !؟

این طاق جاودانی نیلی را

گلبوته های شعله ، کدامین دست !؟

در دشت بی کرانه ی شب ها کاشت .

کی در تن زمین و زمان جوشید

شوق حیات و شادی جنبیدن!؟

ای کوه ، آفتاب نخستین بار

کی پیکر سیاه زمان را شست !؟

باران خنده های زلال ماه

بر شیب گونه های تو ،کی لغزید !؟

باد گریز پای سبک اندام

بر سینه ی ستبر تو ، کی رقصید !؟

                                    ۞ ۞ ۞        

ای کوه پیر ،چتر کبود ابر

آنروز ها ، که بر سر تو افراشت !؟

کی ،رنج انتظار ،تو را آزرد؟

کی بر تنت کشید بهاران دست ؟

از گریه های تلخ نیاز و درد

پاییز ،کی درون تو را انباشت ؟ ؟

                                    ۞ ۞ ۞  

ای کوه ،از نگاه تو می پرسم :

کی ، صبح در سیاهی شب پرورد !؟

کی ، در «زمان » توان گریز انگیخت ؟

کی ، لحظه های شوم «دریغ » آورد

کی ، در نشاط ،تلخی حسرت کاشت ؟

در جاده های تیره ی هستی ، کی ؟

فانوس های روشن «عشق» آویخت !

ای کوه قصه های غم و شادی ،

کی، هدیه داد خلوت انسان را !؟

                                    ۞ ۞ ۞       

 ای كوه از شكوه تو می پرسم

آغاز روز زندگی از كی بود ؟

كی ساخت آسمان و زمین را ، كی؟

آن آفریدگار كه می گویند ،

با یك اشاره این همه هست از نیست

ناگاه آفرید نمی دانم !؟

زاییده جهالت انسان نیست.

                                    ۞ ۞ ۞  

ای كوه از درنگ تو می پرسم :

آن روز های رفته ، كجا رفتند ؟

كو خشم مردهای غرور آگین ؟

كو طبل های خالی شوكت ها ؟

آنان كه آمدند ،چرا رفتند ؟

آنان كه رفته اند – چرا ماندند ؟!

نام آوران تاج ربایان را ،

مرداب های ننگ چرا بلعید؟

پویندگان خسته ی بی فرجام

-آنان كه با چراغ خموش دل-

-در بیكرانه راه سیاه وهم-

می خواستند شهر حقیقت را

با پای لنگ عقل، كجا ماندند؟!

زینان یكی نجست بهشت راز ؟!

زینان ،یكی نیافت دیار كام ؟!

                                    ۞ ۞ ۞  

ای كوه ،دیو خسته ی خواب آگین

ای كوه ، جاودانی سر سنگین

تا كی گیاه حرف نمی روید ؟

بر صخره های سربی لبهایت !

ای كوه –از شكوه غرور انبار –

ای كوه –از سكوت گران سرشار –

تا كی، گمان خسته ی انسان ها

در تو – به جستجوی بهشت راز ،

مشتاق صبح تازه ی پاسخ ،باز :

جوینده رهرو ست و نمی جوید ؟!

-انسان جاودانه پر از پرسش ! –

                   پرویز خائفی-  1340

نوشته شده توسط ش.سایه در  شنبه 26 شهریور 1384  و ساعت 09:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 14 اسفند 1385  و ساعت 09:03 ق.ظ

پنجشنبه 17 شهریور 1384

پاس زندگی

بر صخره ی تنم علف زندگی دمید

بر تپه های خاطرم آهوی یاد خفت

بیدار شد  که سیل بخواباندش عطش

این خاک مرده را هوس ریشه در نهفت

۞                        ۞                        ۞      

آمد ز دور همدمی گله های یاد

باید دوباره توشه بسازم برای مرگ

باید دوباره معبر روز و شبان شوم

باید دوباره صحنه ی جولان باد و برگ

۞                        ۞                        ۞      

باید دوباره وحشت قحطی و تشنگی

باید دوباره وحشت زخم شیار ها

«باران چرا نیامد ؟ این ابر هم گذشت !»

 آری دوباره وسوسه ی انتظارها

۞                        ۞                        ۞      

تا نیست گله، دغدغه گرگ و  یوز نیست

تا پاس زندگی نبود مرگ را چه باک ؟

آری منم همیشه چو سگ بر حصار تن

در پاس بره های هوس های بیمناک

۞                        ۞                        ۞      

ذهنم کنام جانوران سیاه کفر

درنده ی امید ،و من اینجا امیدوار

تا باز کی برآید خورشید مهر  دوست

تا گرگ شب گریزد زین آشیان تار

۞                        ۞                        ۞      

دور از تو -ای خدای من ! ای منظر ظریف

چشمم شکار منظره های پلید رنگ

گر نشکنی چو باران ،دروازه ی افق

باز آن کویر تشنه و باز آن سراب و سنگ !

               «منوچهر آتشی»

نوشته شده توسط ش.سایه در  پنجشنبه 17 شهریور 1384  و ساعت 11:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 21 اسفند 1385  و ساعت 11:03 ق.ظ

پنجشنبه 17 شهریور 1384

جام سرشک

اشک ها از رخساره سنگی فرو می ریزد

فرشتگاه قلب ،اندوه

از جانب رویایی به سوی تو تنها آمده است

بگذار اشک هایت را با بوسه هایم بخشکانم

آنچه را توان رهاییت از دلآزارها باشد 

 بر تو روان می سازم

من -این پرتو بیرنگ بر پرتو تو - می توانم

و آنگاه ما غرقه ی نوازش یکدیگر خواهیم شد

هر چند که هر دو به غفران نیازمندیم

 ۞                        ۞                        ۞      

اینک رخساره سرد

 از اشک های آدمی پر چین شده است  

و هنوز ...

نهفته ای پر مهر و لطف در من

در این چشمان ،اقیانوسی از آب های سبز می بیند

و یکایک این سرشک های تلخ

از قلب من گرد می آید

این جام بلورین که اندوه دنیا را

در سوگ دخترش منعکس می سازد

«استفن اسپندر-شاعر انگلیسی»

ترجمه : ح.ر

نوشته شده توسط ش.سایه در  پنجشنبه 17 شهریور 1384  و ساعت 02:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 14 اسفند 1385  و ساعت 09:03 ق.ظ

پنجشنبه 17 شهریور 1384

غروب آشنا

هر صبح، مرغی از کران پر می کشد شاد

فریاد از این صبح عبث فریاد فریاد !

۞                        ۞                        ۞      

آنشب غروب ما طلوعی بود

مرغ طلایی بال خورشید

پر در قفس می زد

آهسته آهسته نفس می زد

هر سایه آبی بود گفتی بر زمینی داغ

که هستیش به ابر می مانست

میرفت تا بیرنگیش را بازیابد

آنشب غروب ما طلوعی بود

چشمم ز چشمش راز می خواند

خورشید چشمش ناز می کرد

گفتی که صبحی تازه را آغاز می کرد

آنگاه دیدم بر مداری جاودانه

دو سایه در هم رفته ای پرواز می کرد

ما هر دو تنها یادگار آن غروبیم !

تنها غروبی که ز چشمانش فروغی تافت !

تا بشکفد در ما گل سرخ نگاهی ، تا ابد سرشار !

خورشید را دیدم که چشمش از حسد می سوخت

می سوخت که هرگز گلی اینسان کجا دیده است ؟

می سوخت که هرگز کجا این گونه لرزیده است ؟

اما نبودم من ، که شاید بام فردا

دریاچه ی زرین خاور موج می زد

پاروزنان می خواند ،قایق ران خورشید

آوای شوم نیشخند شامگاهی را

آه ای غروب آشنا ،یکبار دیگر

عطر گلی جاوید را در من بپا کن

وز بوته ی هستی -به کوری چشم خورشید

برگ جدایی ها جدا کن

آه ای غروب آشنا !

بر خیز و با مهتاب و ماهم آشتی ده

برخیز و با باغ و بهارم آشنا کن

«محمد حقوقی-اصفهان ۴۱»

نوشته شده توسط ش.سایه در  پنجشنبه 17 شهریور 1384  و ساعت 01:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 14 اسفند 1385  و ساعت 09:03 ق.ظ

پنجشنبه 17 شهریور 1384

چهارشنبه 16 شهریور 1384

     ماه

چراغی است مر تیره شب را بسیچ

به بد تا توانی تو هرگز مپیچ

دو روز و دو شب روی ننمایدا

همانا ز گردش بفرسایدا

پدید آید آنگاه باریک و زرد

چو پشت کسی کو غم عشق خورد

چو بیننده دیدارش از دور دید

هم اندر زمان او شود ناپدید

ترا روشنایی دهد بیشتر

دگر شب نمایش کند بیشتر

بدو هفته گردد تمام و درست

بدان باز گردد که بود از نخست

بود هر شبانگاه باریک تر

به خورشید تابنده نزدیک تر

«فردوسی»

نوشته شده توسط ش.سایه در  چهارشنبه 16 شهریور 1384  و ساعت 05:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 21 اسفند 1385  و ساعت 11:03 ق.ظ

چهارشنبه 16 شهریور 1384

خورشید

ز یاقوت سرخ است چرخ کبود

نه از باد و آب و نه از گرد و دود

به چندان فروغ و به چندان چراغ

بیاراسته چون به نوروز باغ

روان اندرو گوهر دلفروز

کزو روشنایی گرفتست روز

که هر بامدادی چو زرین سپر

ز مشرق برآرد فروزنده سر

زمین زمین پوشد از نور پیراهنا

شود تیره گیتی بدو روشنا

چو از مشرق او سوی خاور کشد

ز مشرق شب تیره سر بر کشد

نگیرند مر یکدگر را گذر

نباشد ازین یک روش راست تر

ایا آنکه تو آفتابی همی !

جه بودت که بر من نتابی همی ؟

«فردوسی»

نوشته شده توسط ش.سایه در  چهارشنبه 16 شهریور 1384  و ساعت 04:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 14 اسفند 1385  و ساعت 10:03 ق.ظ

جمعه 11 شهریور 1384

چیزی از خود هر قدم زیر قدم گم می کنم

رفته رفته هر چه دارم چون قلم گم می کنم

بی نصیب معنی ام کز لفظ می جویم مُراد

دل اگر پیدا شود ،دیر و حرم گم می کنم

تا غبار وادی مجنون به یادم می رسد

آسمان بر سر ، زمین زیر قدم گم می کنم

دل ، نمی ماند به دستم ، طاقت دیدار کو ؟

تا تو می آیی به پیش ، آیینه هم گم می کنم

قاصد مُلک فراموشی کسی چون من مباد

نامه ای دارم که هر جا می برم گم می کنم

بر رفیقان (بیدل ) از مقصد چه سان آرم خبر ؟

من که خود را نیز تا آنجا رسم گم می کنم

          «« بیدل دهلوی »»

نوشته شده توسط ش.سایه در  جمعه 11 شهریور 1384  و ساعت 02:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 14 اسفند 1385  و ساعت 10:03 ق.ظ

جمعه 11 شهریور 1384

دل شکسته ی ما همچو آیینه پاک است

بهای دُر نشود گم ،اگر چه در خاک است

ز چاک پیرهن یوسف آشکارا شد

که دست و دیده ی پاکیزه دامنان پاک است

نگر که نقش سپید و سیه رهت نزند

که این دو اسبه ی ایام سخت چالاک است

قصور عقل کجا و قیاس قامت عشق

تو هر قبا که بدوزی به قد ادراک است

سحر به باغ درآ کز زبان بلبل مست

بگویمت که گریبان گل چرا چاک است

رواست گر بگشاید هزار چشمه ی اشک

چنین که داس تو بر شاخه های این تاک است

ز دوست آنچه کشیدم سزای دشمن بود

فغان ز دوست که در دشمنی چه بی باک است

صفای چشمه ی روشن نگاه دار ای دل

اگر چه از همه سو تند باد خاشاک است

صدای توست که بر می زند ز سینه ی من

کجایی ای که جهان از تو پُر ز پژواک است

غروب و گوشه ی زندان و بانگ مرغ غریب

بنال سایه که هنگام شعر غمناک است

دل حزینم ازین ناله ی نهفته گرفت

بیا که وقت صفیری ز پرده ی راک است

      «« هوشنگ ابتهاج -  سایه »»

نوشته شده توسط ش.سایه در  جمعه 11 شهریور 1384  و ساعت 01:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 14 اسفند 1385  و ساعت 10:03 ق.ظ

سه شنبه 8 شهریور 1384

 در جامع بعلبک وقتی کلمه ای همی گفتم به طریق وعظ با جماعتی افسرده، دل مرده ره از عالم صورت به عالم معنی نبرده؛ دیدم که نفسم در نمی گیرد و آتشم در هیزم تر اثر نمی کند. دریغ آمدم تربیت ستوران و آیینه داری در محلت کوران . ولیکن در معنی باز بود و سلسله سخن دراز، در معانی این آیت که : و " نحن اقرب الیه من حبل الورید" (بخشی از آیه 16 سوره ق) سخن به جایی رسانیده که گفتم :

 دوست نزدیکتر از من به من است                وینت مشکل که من از وی دورم
چه  کنم  با  که  توان  گفت  که  او                 در  کنار  من  و  من  مهجورم

من از شراب این سخن مست و فضاله قدح در دست، که رونده ای بر کنار مجلس گذر کرد و دور آخر درو اثر کرد و نعره ای زد که دیگران به موافقت او در خروش آمدند و خامان مجلس به جوش . گفتم : ای سبحان الله ! دوران با خبر در حضور و نزدیکان بی بصر دور.

فهم سخن چون نکند مستمع                    قوت  طبع  از  متکلم  مجوی
 فسحت  میدان  ارادت  بیار                        تا بزند مرد سخنگوی ، گوی 
                                          
میثم نظریانی    منبع : گلستان سعدی

نوشته شده توسط میثم نظریانی در  سه شنبه 8 شهریور 1384  و ساعت 03:08 ق.ظ

ویرایش شده در -  و ساعت -